Πικρή γεύση - Ποιοί δεν θα φύγουν απο την Ελλάδα

Αγαπητέ Πιτσιρίκο,
ξέρεις χτες, με αφορμή κάποια επιστημονική μάζωξη και κάνοντας κάποια πηγαδάκια στα
διαλείμματα με φίλους, συναδέλφους κλπ, ρωτώντας τα νέα μας ή φίλων μας, συχνά η επωδός ήταν «αυτός έφύγε», «αυτός είναι τώρα Αγγλία» κλπ.
Το επίκαιρο “brain drain” που λένε, που στην τελική δεν είναι μόνο brain drain μιας και πολλά παιδιά φεύγουν και για χειρονάκτες ή για άλλα μη «πνευματικά» επαγγέλματα…
Που λες, με αυτές τις κουβέντες, μου ερχόταν όλο και πιο συχνά μια σκέψη που έχω κάνει τα τελευταία χρόνια για το ποιο θα είναι (και) το (επαγγελματικό) μέλλον στην Ελλάδα, εάν αξίζει να μένει κανείς, εάν πρέπει να πάρω πάλι των οματιών μου κλπ…
Πιστεύω ότι η Ελλάδα, όπως είναι σήμερα, θα είναι έτσι και σε ένα αλλά και σε είκοσι χρόνια.
Δεn θα αλλάξει κάτι, θα «σέρνεται» όπως σέρνεται και τώρα.
 Θα επιβιώνει χάρις στον τουρισμό και χάρις στα εμβάσματα των παιδιών που φύγανε.
Θα συρρικνωθεί, όπως υπολογίζεται ότι θα γίνει με την Πορτογαλία των 11 εκ., που θα γίνει 6 εκ το 2030.
Θα είναι μια χώρα απόμαχων συντηρούμενων από τις πηγές που σου είπα πιο πάνω.
Για μένα, αυτοί που δε θα φύγουν και θα είναι η -και καλά- «παραγωγική» τάξη θα ανήκουν στις εξής κατηγορίες:

πρώτον και κυρίοτερον στα «βύσματα» (γόνοι, κομματόσκυλα και λοιπές διαχρονικές αξίες),
στους άχρηστους που θα θέλουν να φύγουν και δε θα μπορούν λόγω ανικανότητας,
σε αυτούς που δε θα μπορούν να φύγουν λόγω κοινωνικών-οικογενειακών ζητημάτων,
σε εκείνους τους –ολίγους- άξιους που για λόγους ελληνικού παραλόγου θα βρουν ένα μικρό χώρο να δράσουν με επαγγελματισμό και ίσως με αξιοπρέπεια
και στην τελευταία κατηγορία, τους πλανεμένους… 

Αυτούς δηλαδή που μένουν αναμένοντας «καλύτερες μέρες» που έλεγε και κάποιος.
Ψάχνω να με κατατάξω…
Ζήκο, θα προβώ σε ωμότητες (κατά κόσμον Ζήκος)
Ν.
(Αγαπητέ φίλε, υπάρχει και μια άλλη κατηγορία Ελλήνων: αυτοί που θα πεθάνουν σύντομα. Και σε αυτή την κατηγορία είναι μέλη από όλες τις κατηγορίες που αναφέρετε. Μπορεί κι εγώ, μπορεί κι εσείς, κανείς δεν ξέρει τον χρόνο που του μένει. Οπότε, ας ζήσουμε όσο έχουμε να ζήσουμε. Όπου και όπως μπορεί ο καθένας. Δεν ξέρω για εσάς αλλά εγώ έκανα την προσπάθειά μου, όπως έκανα και την αυτοκριτική μου. Αυτό μπορούσα να κάνω για την κοινωνία, αυτό έκανα. Άλλο δεν μπορώ. Η γεύση είναι όντως πικρή, γιατί σκέφτομαι συνέχεια πως θα μπορούσαν οι Έλληνες να κάνουν ό,τι έκαναν οι Ισλανδοί. Ήταν τόσο απλό. Αλλά δεν το κάναμε. Κι αφού δεν το κάναμε έξι χρόνια, δεν μου φαίνεται και πολύ πιθανό να το κάνουμε τώρα. Να είστε καλά.)
Share on Google Plus

About ΚΛΑΣΣΙΚΟΠΕΡΙΠΤΩΣΗ

This is a short description in the author block about the author. You edit it by entering text in the "Biographical Info" field in the user admin panel.