Αφορμή για την παρούσα ανάρτηση στάθηκε η επιστολή που μας έστειλε ο κ.Ηλίας Παντελίδης
χειρουργός οφθαλμίατρος.Σε αυτή την επιστολή , ο κ.Παντελίδης σχολιάζει τα όσα έγραψε στην
"Καθηνερινή" ο κ. Μπουκάλας στο άρθρο του που είχε τον αβανταδόρικο τίτλο: "Η αποτυχία του Παύλου".
Αυτό που μας χαροποίησε ιδιαίτερα, δεν ήταν μόνο ότι υπήρξε απάντηση σε αυτό το άρθρο ( το οποίο όπως και πολλά άλλα εντάσετται στη αναπτυσσόμενη ραγδαίως νεο-εποχήτικη αντιχριστιανική προπαγάνδα) αλλά ο λεπτός "χειρουργικός" τρόπος με τον οποίο ο ευγενής αυτός σχολιαστής θέτει τα πράγματα στην πραγματική τους διασταση και θέση.
Είμαστε βέβαιοι αν και δεν τον γνωρίζουμε ότι ο κ. Παντελίδης θα αντιμετωπίζει με την ίδια λεπτότητα και ικανότητα τις δύσκολες οφθαλμολογικές επεμβάσεις.
Σαν "Κλασσικοπερίπτωση" να συγχαρούμε τον αγαπητό οφθαλμίατρο που βοηθά και στο πνευματικό "ξεστράβωμα" το οποίο είναι και το πιο επικίνδυνο για την ανθρώπινη ύπαρξη.
==========================
ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟ 28/2/2010
Ἠλίας Π Παντελιδης, eye MD
Χειρουργός Ὀφθαλμίατρος
Βασιλίσσης Ὂλγας 18
19400 Κορωπί
Τηλ. 2106622555, Φαχ. 2106620055
κ. ΠΑΝΤΕΛΗ ΜΠΟΥΚΑΛΑ
Δημοσιογράφο
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ.
Ἀγαπητέ κ. Μπουκάλα,
Δέν ξέρω τί με κάνει να θέλω να ἀπαντήσω στό ἂρθρο σας αὐτό, «Ἡ ἀποτυχία τοῦ Παύλου», (Καθημερινή, 04/02/2010). Ἲσως ἡ δική μου ἀνάγκη νά προσδιορίσω με καθαρό τρόπο γιατί δέν μπορῶ να συμφωνήσω μαζί σας.
Εἶναι ἀσφαλῶς ἓνα ἂρθρο πού θέτει σωστά τίς ἀρχές τοῦ χριστιανισμοῦ ὃσον ἀφορᾶ τό πῶς ἀντιλαμβάνεται τό ἀνθρώπινο πρόσωπο, ὡς εἰκόνος Θεοῦ, καί γι’ αὐτό ὣς ἐνιαία ὑπαρξιακά φύση σέ πολλά πρόσωπα, ἀνεξαρτήτως δηλαδή φύλου φυλῆς ἢ ὁποιασδήποτε κοινωνικῆς καί θρησκευτικῆς κατάταξης.
Δέν θά συμφωνήσω ὃμως στό ὃτι ὁ Χριστιανισμός ἒχει ὡς κέντρο του τόν ἂνθρωπο, διότι ἒχει ὡς κέντρο του τόν Χριστό. Χωρίς τό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ, τό πρόσωπο πού δείχνει τόν τρόπο τῆς ἀγάπης πού δέν εἶναι παρά ἡ μέ ἂκρα ταπείνωση προσφορά τῆς αὐτο-θυσίας χωρίς ὃρια, ὁ Χριστιανισμός θά γινόταν ἓνας οὐμανισμός τῶν «αὐτο-ειδώλων», ἓνας οὐμανισμός χωρίς μεταφυσική προοπτική αἰωνιότητος, ἓνας οὐμανισμός πού ἒχει ἀπωλέσει τήν ἀγαπητική του σχέση καί ἒμπνευση μέ τό πρόσωπο τοῦ Θεοῦ τῆς Ἀγάπης.
Αἰσθάνομαι, ὃμως, ὃτι ἡ μεταφορά τῶν ἀρχῶν τοῦ Χριστιανισμοῦ, (πολλές φορές ἂκομψα οἰκοιοποιημένες ἀπό τούς νεο-Διαφωτιστές), πάνω στό θέμα τῆς παγκόσμιας μετανάστευσης, γίνεται μέ τρόπο προκρούστειο καί ἀπρόσφορο.
Ἂς προσπαθήσουμε να μιλήσουμε ἀνατρέχοντας σέ ὁρισμούς. Τί εἶναι λοιπόν ρατσισμός; Σύμφωνα μέ τό λεξικό Oxford Adnanced Dictioany of Current English (AS Hornby, Oxford University Press, 1974) ὁ ρατσισμός ὁρίζεται ὡς ἑξῆς:“racism: belief that human abilities are determined by race”. Καί ὁ ρατσιστής: “racist: believer in racism”.
Ἑπομένως ἡ ἒκφραση ἀνησυχιῶν καί προβληματισμοῦ σχετικά με τό φαινόμενο τῆς παγκόσμιας μετανάστευσης, λίγη σχέση φαίνεται να ἒχει με τό ρατσισμό. Στή συζήτηση πού γίνεται γιά τήν μετανάστευση, δέν συζητᾶται ἡ ἀνωτερότητα τῆς ἐγχώριας φυλῆς σέ σχέση μέ τίς φυλές πού μεταναστεύουν. Αὐτό φαίνεται ὃτι εἶναι λυμένο πρόβλημα καί γιά τούς λάτρεις τῆς μετανάστευσης καί γιά τούς σκεπτικιστές. Τό διακύβευμα εἶναι ἂν μποροῦν καί πόσοι μποροῦν καί μέσα σέ ποιό χρονικό διάστημα μποροῦν, ὁμάδες διαφορετικῶν πολιτισμῶν νά ἐγκατασταθοῦν σέ μία ὀργανωμένη κοινωνία με διαφορετικό πολιτισμό καί διαφορετικές παραμέτρους κοινωνικῆς, ἱστορικῆς καί θρησκευτικῆς συνοχῆς.
Εἶναι προφανές ὃτι τό διακύβευμα στή συζήτηση γιά τή μετανάστευση δέν εἶναι κυρίως ἀνθρωπιστικό, ἀλλά κοινωνικό. Δέν εἶναι καθόλου τό ὃτι ὁ μετανάστης εἶναι λιγότερο ἂνθρωπος ἀπό τόν γηγενῆ ἂνθρωπο, ἀλλά εἶναι πῶς καί κάτω ἀπό ποιές προυποθέσεις ὁ μετανάστης θά ἐνταχθεῖ κοινωνικά καί ἐργασιακά μέ ὃρους ἀνθρώπινης ἀξιοπρέπειας στήν νέα του «πατρίδα»....